آقای پزشکیان امروز مدیر ارشد اجرایی ایران است و آنچه انکاناپذیر است یکپارچه شدن همت ایرانیان برای کمک به ایشان است. واقعیت این است که ایرانیان فرصت چندانی برای جبران مافات ندارند. باید همت کنند و دست در دست هم کشور را از مهلکه ها برهانند. در عین حال ذیل آسیب شناسی این دوره از انتخابات مسائل یا موضوعاتی را می توان طرح و بحث کرد و زمینه را برای شفاف شدن اذهان فراهم نمود. به زعم بنده باید بررسی شود که چرا:1-از زبان آقای جلیلی و دیگر افرادی که مدعی طلایه داری گفتمان انقلاب اسلامی بودند دردها و آسیب ها بسامد نداشت. این مهم بیش از همه در بیان آقای پزشکیان نمود داشت. گویی دیگر افراد در ایران زندگی نمی کنند. البته صرف گفتن از مسئله دلیل بر کارآمدی نیست. آقای پزشکیان روی مسائل و مصائب مانور می داد و عملا طرح و برنامه ای مدون برای درمان آنها نداشت. کار ایشان در حد بازی های زبانی بود. همین نقدها را مردم کوچه و بازار طرح و بحث می کنند منتها ایشان چون باسواد است و دست اندرکار بیشتر از دیگران به آنها می پرداخت. ساده تر بگویم. در جمعی هستیم همه می بینند آقای الف ناخوش احوال است. نتیجه می گیرند مریض است. یکی از آن جمع پزشک است او هم می گوید مریض است. گفتن او با صحبت دیگران صرفا مشترک لفظی است. ایشان به اجمال هم نوع مرض را می فهمد هم راه درمان را بلد است. بنابراین صرفا گفتن این که جامعه در فلان زمینه ها مشکل دارد هنر نیست. آنکه مدعی است باید به اجمال راه درمان را بداند و طرح تفصیلی برای آنها ارائه کند.2-نوع رقتار آقای جلیلی صرفا واکنشی بود به کنش های آقای پزشکیان. ایشان می توانست دوره عملکرد آقای پزشکیان را محور نقد و نظر قرار دهد و مثلا بپرسد آیا اقای پزشکیان در دوره بلند نمایندگی طرح تحقیق ادامه مطلب

تقریبا ده روز از انتخاب آقای پزشکیان به عنوان رئیس جمهور گذشته است. همه سخنان ایشان معقول بود جز آن چیزی که قریب به مضمون گفته بود من آمدم سایه جنگ را از سر ایران بردارم. خوب است حضرت ایشان امور توهمی را دامن نزند و فرعیات را اصل قرار ندهد. امروز به لطف خداوند ایران مقتدر است و گوسالههای جنگ طلب قادر نخواهند بود آسیبی به مام وطن برسانند. همه زمینه ها برای تشکیل دولت کار و درایت و تدبیر و حماسه ساز فراهم است. اصولگراها هم که در مدح رفتار و گفتار آقای پزشکیان سنگ تمام گذاشته اند. خدا کند اطرافیان ناباب کار دست رئیس جمهور منتخب ندهند. صرفا برای یادآوری، سخن آقای تاجیک را که در روزنامه آرمان ملی درج شده نقل میکنم:اگر چارهای نیندیشی همین لمپنهای سیاسیای که اینروزها پشت درِ پاستور صف کشیدهاند، و به نام شما و بهجای شما اینجا و آنجا سخن میگویند و از شما بتی میسازند، کار دست شما و جریان اصلاحطلبی خواهند داد. نگذارید انتخاباتبازهای حرفهای که در فردای پیروزی جز به قدرت و منفعت خود نمیاندیشند، تهماندهای امید مردم را محو و نابود سازند. به یاد داشته باشید شما آخرین روزنهای هستید که بسیاری از مردم به امید فرارسیدن روزی که با آنان آشتی باشد، از آن عبور کردند. لطفا حرمت این روزنۀ ارجمند را پاس بدارید. ادامه مطلب

در انتخابات ریاست جمهوری 1403 انتخابم آقای جلیلی بود و درباره ایشان روی شعار «هر ایرانی یک نقش پرشکوه» و «هر روستا یک سلول برای جهش» حساب تبلیغی ویژه باز کرده بودم. در واقع از آنجا که میدانستم با تراکم عقده نمی شود عقل مخاطب را فعال کرد دست روی شعارها و برنامههایی گذاشتم که به روستا ربط پیدا میکرد. واقعیت این است که از این منظر و همچنین بابت شخصیت پاک و به دور از حواشی که آقای جلیلی دارد ایشان را دوست دارم. دلم می خواست ایشان رئیس جمهور شود تا زمینه برای کاری بزرگ و مقتدر در کشور فراهم آید. این مهم با در نظر گرفتن کسری ها و اتلاف وقتی که در ایران صورت گرفت اهمیت صدچندان پیدا می کند. بخشی از حساسیت دوره و زمانه را میتوانید در مقاله ای که با عنوان «آقای پزشکیان، با انقلابیون جدید چین چه می کنید؟» (مندرج در سایت خبری تحلیلی «الف نیوز») لمس و درک کنید. با خواندن آن مقاله اقرار خواهید کرد که آقای جلیلی برنامه محور بسیار مناسبتر برای احراز مدیریت ارشد اجرایی این سرزمین بود. اکنون که قرعه فال به نام دکتر پزشکیان افتاد باید از از ایشان خواست که ضمن حفظ آرامش و طمأنیه، برنامه کاری متقق و محکم تدارک ببیند و زمینه ایجاد یک تحول بزرگ و تعیین کننده را در ایران فراهم نمایند. طبیعتا برای تحقق چنان امر عظیمی انسجام و یکپارچه کردن توانمندی ها بسیار کمک کننده خواهد بود.تکمله: در متنی که با عنوان «ایرانیان و پایان بازی یه قل دوقل» نوشته بودم انسجام داخلی را آنقدر تعیین کننده ندانستم که داوطلب ریاست جمهوری فقط روی آن مانور دهد و حتی در پرسشی که با موضوع نقش اعتماد به نفس اطرافیان در پیشبرد کار در خارج از کشور طرح و بحث شده بگوید: «همان که گفتم: انسجام داخلی...».(اشاره به پاسخ آقای پزشکیان به پرادامه مطلب

در انتخابات ریاست جمهوری 92 وقتی آقای جلیلی در نوبت اول حضورش در انتخابات از آقای محسن رضایی که سابقه دار بود پیش افتاد «تابناک» متنی را درج کرد با عنوان «چه کسانی جلیلی را جلیلی کردند» تحلیل بنده این بود که آقای رضایی حسودی کرد و نتوانست تحمل کند که یک آدم تازه کار از او پیش بیفتد. تأسف بار اینکه در انتخابات امسال یعنی 1403 هم «تابناک» چند متن علیه جلیلی درج کرده است. معلوم است سردار بزرگ هنوز نتوانسته از چنبره حسادت رها شود.تکمله: دکتر سعید جلیلی بی شک و تردید جزو مدیران پاک و سربلند این سرزمین است. بنده با کسی که مخالف ایشان باشد مخالفتی ندارم اما پاسخ به سخن ناروا را وظیفه خود می دانم.تکمله دوم: متأسفانه مدیران سایت فاخر «عصر ایران» هم در این بازی کودکانه وارد شده اند و آرام آرام عقده ها را برملا میکنند. تکمله سوم: دیدگاهم درباره آقای محسن رضایی وقتی منفی شد که به دنبال خورشیدش را خواندم. متن کتاب اگرچه مستحکم بود و عالی، هیچگاه از زبان ایشان تحلیلی در این باره نشنیدم. ملتفت شدم کتاب سفارشی است. بنده اگر مؤلف آن کتاب بودم با افتخار فحوای آن را به هر بهانه تبیین و توجیه می کردم. نکته جالب درباره کتاب این است که سالها قبل از حسن کلید ساز (یا بنا به نقلی قفل ساز) ایشان بود که تصویری مزین از کلید طلایی روی جلد کتاب گذاشت و... ادامه مطلب

هشت تیر 1403 چهاردهمین دوره انتخابات رئیس جمهور برگزار میشود. با افتخار به دکتر سعید جلیلی رأی خواهم داد. تبلیغی برای ایشان نکردهام. کمترین حد تبلیغ نصب تصویر ایشان روی شیشه مغازهام هست. این کار را هم نخواهم کرد. آنچه سبب این سکوت و سکون شده است ضعف خانمانبراندازی است که در این مردان بزرگ دیدهام. گرانیهای افسارگسیخته که با سوء تدبیر آقای روحانی کلید خورده بود پمپاژ نمک روی زخم نهادینه شدن این سرزمین یعنی تبعیض بود. و دیدیم که جراحی اقتصادی آقای رئیسی تغییری در این معادله ایجاد نکرد. جراحی فرهنگی پیشنیاز جراحی اقتصادی است و زمینه را برای اصلاحات اساسی در اقتصاد فراهم خواهد کرد. مردم محسوسات را درک و فهم میکنند و نمیشود برای آنان که محسوسات را علیه خودشان میبینند از معقولات سخن گفت و نکبتها و پلیدیها را توجیه کرد. سادهتر بگویم: اگر با این استدلال که انسان پاک و وارستهای مثل آقای رئیسی با همراهی مجلس انقلابی خواهد توانست مرهمی بر زخمهای مردم بگذارد وارد میدان تبلیغ صریح به نفع ایشان میشدم امروز به روستاییان سادهدلی که همچنان بختک پلید و پلشت دائرمداری پول و پارتی و سود و سهم را بر جان و روان خود مسلط میبینند چه جوابی باید میدادم؟بخشی از دلیل تبلیغ نکردن به این مهم مربوط میشود که امثال بنده که عقل معاشمان لنگ میزند مرجعیت نداریم. میگویند صادقی و سالمی و پاکی و باسواد. اما بنده آنچه را که از گفتن آن حیا میکنند و نمیگویند بیشتر باور دارم. بعله! همیشه همین طور بوده. البته آنکه میتواند با مظاهر تباهی و پلیدی در روستایمان که با نقاب ارزش و انقلاب روزگار مردم را سیاه کرده مبارزه کند همین آدم قدر ندیده و بر صدر ننشسته است. فقط با این شیوه است که میتوان شور نهفته ادامه مطلب

مروارید دخترکوچولی شهری است که هرازگاهی همراه پدر به روستا می آید. با بازی های زبانی از او دلربایی کردم. مدتی گذشت. پدرش را دیدم. سراغی از دوست کوچکم گرفتم. وقتی خواست برود روی کاغذ شعری به گویش محلی نوشتم و گفتم برایش بخوان:کِچیکِ کیجا گَت بونِاَمِ مَلِ جا رَد بونِاگِ ورِ تحویل نَی ریمخَلِ خلِ بد بونِ.(کیجا= دختر. ملِ= محل. گَت= بزرگ. بونِ= می شود. تحویل نی ریم= به او اعتنا نکنیم/ تحویلش نگیریم. خل خل =خیلی.) ادامه مطلب

زمان مرکبی است که تند می تازد و به گردش نمیرسد آدم و چه نیازی است به رسیدن؟ وقتی خود سوار آن مرکبیم.

«زنده ماندن» چیزی است و «زندگی کردن» چیزی دیگر. زمانی سرودهام: «مقداری آب و نان/ سامان زنده ماندن آدمیان را بسنده است/ اما برای زندگی/ آنسان که در گونهگونی فصلها دیدهایم- از مرگ زمستان تا بهار بالندگی-/ باید روانه شد/ با آفتاب عقل/ باید یگانه شد/ دستی دراز میکنم/ پیمان و عهد را/ سوی پیمبر درون/ کوری چشم طبع دون».اختیار جامعه یا محلی را به ما میدهند تا زمینة زندگی را در آنجا فراهم کنیم. یک راه این است که ضروریات را در کنترل خود بگیریم تا مردم «وادار» به کار و تلاش شوند و چرخ اقتصاد اجتماع بگردد. نمونهای کوچک از چنان آرمانی را در زندگی خود و اطرافیان محقق میکنیم تا آمالآفرینی کنیم و شنیدهها یا گفتهها را «نشان» دهیم. بر این روش آفتها مترتب است که بدترین آنها نابودن شدن ارزشهای انسانی و به خاموشی گرائیدن روابط عاطفی است. بشر در این ساحت نه فقط به همنوع، حتی به محیط زیست هم رحم نخواهد کرد. مسیر دیگر برای تحقق آن آرمان و ایده (یعنی سازندگی و آبادانی) این است که با مردم سخن بگوییم، شوق و ذوق آنان را برای ساختن و آبادن کردن زنده کنیم، ارزش کار را به آنان بنمایانیم و از سرمایههای فرهنگی سرمایههای اجتماعی بسازیم. «دیدن» در اینجا نیز راهگشاست؛ بدین معنی که آحاد اجتماع مصادیق چنان صفاتی را در حاکمان/مدیران متجلی ببیند. آدمیان در این روش داوطلبانه وارد میدان کار و تلاش میشوند و قدرت شگرف ایمان به کار و تلاش را در خدمت میگیرند. جلوههای این آرمان در هرکجای دنیا نمایانگر شود درخور تحسین است اما فرهنگهای توحیدی برای ساختن چنان آرمانی ممتازند. انسان مطابق اندیشه توحیدی نه حیوان ناطق که حی مائت است. و فرهنگ اصیل دینی داعیهدار فعال کردن قوای معنوی چنان موجودی است. ذیل تابش عقل رادامه مطلب

یکی بودهیچ کی نبوداونی که بود خدا بوداونی که نبود ما بودیماونی که بود یعنی خدااراده کردما نبودا بود شدیمبا کار و تلاشسازندگیخلاقیتمهربونیرود شدیمشبیه اون بود شدیمپس ما اینیمیه آدم نشون داریه آدم ریشه دارهرجا باشیمتو هر کارباید نشونمون رویا رگ و ریشه مون روخوب به خاطر بسپریمخدا را فراموش نکنیمنورشو تو دلمونبا تنبلییا پرخوروییا هر کار ناپسندیکهویی خاموش نکنیمازش بخواییمکه ماروهمیشه یاری بکنهعشقشو تو رگامونساری و جاری بکنه. ادامه مطلب

خورشید م پی یر khorshid m piyer

ماه م مارِ mah m mare

ستاره ها مِ خاخر و برار setareha m khakher o berar

مِ قِربون m gerbone

ایتی پی یر eti piyer

ایتی مار eti mar

اینهمه خاخر و برار inhame khakher o brar

خدا ایتی خانواده رِ هسِ یار. kheda eti khanevade re hasse yar

تا ساعاتی دیگر زمین ترانه شادی، بالندگی و رویش را سر خواهد داد. مردمان شادی طبیعت را مبارکباد میگویند و روزگاری خوش و خرم برای یکدیگر آروز میکنند. بهاریههای سرهنگان سخن را میتوان خواند و لذت برد: «آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب/ با صد هزار نزهت آرایشی عجیب...» اما نه! نمیشود. نمیتوان بیاعتنا به فوران دردها و رنجها، از زیباییها «سخن» گفت و «آرزوی» روزگاری خوش و خرم را در سر پروراند. از آنچه شادی و رویش طبیعت میخوانیم در میان آدمیان خبری نیست. بیهوده زبان میچرخانند. روزگار خوش و خرم با بازیهای زبانی حاصل نمیشود. مادری که زندگی مشقتبار با همسر معتاد و خلافکارش را تاب آورده بود امسال با زندگی وداع کرد. در بازار محلی دسفتروشی میکرد. وقتی مریض شد از همین مختصر روزی هم محروم شد. بارها برای تهیه داروهایش به مشکل برخورد. دو فرزند نوجوانش در دو سه سال گذشته با سکونت در کارگاهی در تهران بر زخمهایش مرهم گذاشتند. اما زور درد و رنج و مصیبت چربید و مادر به علت پیشرفت مرض جان داد. چند نوبت به او برای تهیه دارو کمک کردم. کنار قبرش ایستادم و بر سرنوشت ناگوار انسان تأسف خوردم. بسیار نگران حال و روز فرزندانش هستم. ستونی در خانواده پدر یا مادر ندارند تا به او تکیه کنند. در روستایشان هم کوچکترین نشانهای از احساس مسئولیت برای کار فرهنگی نیست. و مگر در روستای ما چه خبر است. سگبازی در سه چهار سال گذشته بارزترین مشخصهای است که در نوجوانان و جوانان نمود پیدا کرده است.... از شش جهت تحت فشارم. تقریبا ده سال است مغازهای کوچک برای امرار معاش تدارک دیدهام. همه تلاشهایم برای تبدیل آن از خردهفروشی به عمدهفروشی با شکست مواجه شده. روزها در میدان کارگری داوطلب کار میشوم. انس با طبقات فرودستادامه مطلب

از مسائل و مصائب گفتن زمینه این پرسش را فراهم میکند که «شما چه کردید؟ یا چه میکنید؟» گاهنامه «سهم من وتو» عنوان جزوهای است که کمتر از دو سال قبل برای آگاهیبخشی به مردم تدارک دیدهام. عناوین سه شماره منتشر شدهاش اینهاست:وقتی آژیرها به صدا درمیآید.ضرب شمشیر ندارد اثر ضرب مثال.از قیاسش خنده آمد خلق را.اشارت.روستایی که در حال فرورفتن است.یک فنجان بحث داغ شبهسیاسی.ایرانیوم غنیشده.«نیت«ها رو عشقست.آبگوشت و پیاز و دوغ و نان.آدمیت احترام آدمی.صدای باسکرویل، سخن سلمان هراتیدیدن دگر آموز شنیدن دگر آموز.برای نسل آینده.گلشن یا گلخن؟لرزهنگاری.قرن دیوانه.آدمی فربه شود از راه گوش.عقل از نُکره تا عقل عقل عقل عقل عقل عقل عقل عقل*یادآوری: ناکارآمدی ها را که دیدم تصمیم گرفتم مسئول محلی شوم و... . گفتم بهتر است در قدم اول درجه آگاهی ها را بالا ببرم. این بود که «سهم من و تو» متولد شد. ادامه مطلب

«تحجر و تجدد دو پرتگاه جهنمی هستند که این سو و آن سوی صراط عدل دهان گشوده اند....»این جمله سیدشهیدان اهل قلم را جزو چند سخن درخشان چهل و پنج سال گذشته این سرزمین میدانم. این سنخ جملات تحلیل شود راه برون رفت از مشکلات باز خواهد شد.تحجر یعنی قفل شدن ذهن با موضوعات فرعی(در اینجا چون بحث دینی مطرح است باید گفت: فرعیات دینی). زمینهاش در روان بشر فراهم است. معناگرایی ذاتی انسان است. علت اصلی روی آوری مردم به دینها هم همین معناگرایی است. از این منظر فرهنگهای بشری و مخصوصا شرقی حرفها برای گفتن دارند. فرهنگهای توحیدی اصیل با دو ویژگی از این گونه فرهنگها متمایز میشوند. یکی اصالت معناگرایی در آنهاست و دومی که بسیار مهمتر از اولی است اهتمام به عدالت و مبارزه با ظلم به عنوان بنیاد و بنلاد معناگرایی است. اما از آنجا که طبع بشر به سستی گرایش دارد اموری از دین را که با میل و خواست اولیه او تطابق دارد برجسته و بزرگ میکند. دین از عبادات میگوید و با تأکید بر عنصر کلیدی «تقوی» در پی این است که راه دستاندازی بشر در معارف را ببندد. به عبارتی دیانت باید به تقوی و حقمداری بینجامد و انسان موحد با دیگر آدمیان احساس یگانگی کند و برای سعادتمندی و رفاه آنان به جان بکوشد. انسان شاخص را با همین نیت و صفات معرفی می کند: «پیامرسانی از جنس خودتان بسویتان فرستادیم که از رنج دیگران رنج می برد و ولع سیری ناپذیری برای رشد و تعالی و رفاه شما دارد.» اما راه صعود سخت است و آدمی موجودی است ضعیف. آن بخشی از معارف را پررنگ میکند که با طبعش همخوانی دارد. زیارت برود. دعا بخواند. هرازگاهی به این و آن کمک کند. درک حیات زیستی و جانوری در دائرمداری این بخش بسیار تأثیرگذار است بدین معنی که کششی درونی در بشر منجرادامه مطلب

ببین بهت چی میگم

ببین بهت چی میدم

یه توپ قلقلی نه

یه چیپس فلفلی نه

یه حرف خیلی عالی

بامزه و باحالی

اگه کتاب بخونیم

تو تنبلی نمونیم

قوی و قابل میشیم

یه ماه کامل میشیم

از آسمون زیبا

رو به زمین دلها

نور میپاشیم میخندیم

در رو رو غم میبندبم.

آقای خامنهای در دیدار با دانشجویان(رمضان1400) انتخابات پرشور را مایه آبرو و حافظ امنیت کشور دانستند. به تبع حکم عقل شریف1 چنین خواهیم کرد. اما از یک اما و اگر حسابی در این باره نمیتوان چشم پوشید. انسان ایرانی چگونه باید توی دهن حاکمیتی بزند(= عقده گشایی کردن) که با کوتهنظریها و سهلانگاریهایش زمینه را برای قدر دیدن و بر صدر نشستن نسناسی از گروه اشباهالرجال فراهم کرد و بر دامنه ننگ و نکبتی افزود که از مدتها قبل با  دائرمداری فرهنگ توسعة شبهصنعتی جامة حیثیبت و شرافت و کرامت انسان ایرانی  را لکهدار کرده بود. آیا حاکمان اندیشیدهاند که جمهور مردم هنگام «ازدحام پریشانی» رفتار و کردارشان را به دست عقدههای متراکم میدهند و با خلوت کردن میدان رقابتهای موجّه سیاسی زبان کجاندیشان و بدخواهان را درازتر میکنند. دقیقتر اینکه چگونه مدیر ارشد اجرایی ناتوان و فشلی به نام حسن روحانی حتی بعد از باطل شدن برگهای برندهاش و در حالی که هیچ ادعایی با موضوع  محور بودن توان و سرمایه داخلی نکرده بود، بیش از دو سال سکاندارکشتی ناکارآمد دولت باقی میماند و نمایندگان مردم با این توجیه که رهبر از دولت خواسته تا روز آخر با قدرت کار کند از حق استیضاح و به زیر کشیدن یک عنصر نامطلوب منع میشوند. چگونه حاکمیت حق شانزده میلیون انسانی را که به شخص مخالف حسن روحانی رأی دادهاند نادیده میگیرد و آنان را کأنلم یکن تلقی میکند. به زعم بنده اینها جزو شوخیهای زنندهای است  که حاکمان با مردم میکنند. از همین منظر، بنده افرادی را که با شرکت نکردن در انتخابات تصمیم به انتقام میگیرند سرزنش نمیکنم. عیب اصلی متوجه حاکمان و صاحبمنصان است. تکمله: جماعت آگاهند که انگیزههای محلی و قومی – قبادامه مطلب